Donnerstag, 26. November 2015

Αντιμνημονιακο Απελευτεροτικο Μετωπο




                                      

 Η αυριανη πραγματηκοτητα της Ελλαδος αν δεν ξεσηκωθει ο λαος και δεν τσακισει τον καπιταλισμο!!!

 

 

 















Γενναρηης 2017

Ταπεινωμενος Λαος

Ντροπη σου Ελληνικε Λαε Τα ψυχουλα να προτημας
Στα συσιτια να πηγενεις      Στις ουρες να καρτερας
Σε ενωριες να διαβενεις      Το Θεο να προσκινας
Για να πιατο σουπας           Την ψυχη σου να πουλας


Την οργη σου καταπεινεις.  Αντι στη βηα μαζικα να τη ξεσπας 
Παρε ταναστημα σου          Υψοσε και τη γροθια
Σπασε τα δεσμα του αστου  Και της Ευρωπης την σκλαβια
Αλλη λυση δεν υπαρχει       Θα υποφερεις θα πονας

Στην δυστυχια θα σε ριξουν  Και στην κακομοιρια
Την περιουσια θα σου φανε  Η αυριο η σημερα η χθες
Πλειστηριασμοι Κι αυτοκτωνιες  Γινοντε καθημερινες
Κι ετσι θαρθει κι,σειρα σου         Ητε το θες ητε δεθες

Απ τη κριση δεν  σε βγαζει    Ουτε Τσιπρας Σαμαρας
Ευτα χρονια το παλευουν      Ευτα χρονια σ απαταν
Και συ ακομα περιμενεις        Κιακομα δεν αντιδρας
Τετοια υπομονη να εχεις        Τα παιδια σου τυρρανας

Το Συνταγμα καταπατιεται     Για πολλαπλη φορα
Και  συ ακομα παραμενεις    Στα ονειρα ευρωπαικα
Για το κεφαλαιο ειν αυτη Ευρωπη  Οχι για την εργατια
Για τους τραπεζιτες μεγαλα τραστ    Ουτε για την αγροτια

Παρε τα φτιαρια παρε Κασμα     Παρε τα οπλα και την παλικαρια
Και πηγαινε για να γκρεμισεις    Τη Βουλη και την προστυχια
Τα Συνταγμα να σωσεις             Την Πατριδα και την λευτερια
Τη σαπιλα να τσακισεις              Να φιγει για παντοτινα
.........................................................................................................................

Αφανιση της Νεολαιας




Πρόταση στην Ελληνική Γραμματεία 


Ο Ώρος Ευφιάλτη να αντικατασταθεί με τον σύνχρονο ώρο Τσίπρα η Τσίπρια 


ΥΠΟΣΧΈΣΕΙΣ : Διαγραφή του χρέους ,Βασικός μισθός 750 ευρώ ,Καμία περικοπή Μισθών Συντάξεων ,κανένα σπίτι σε τραπεζίτη , Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις : Αεροδρομείων Λιμανιών ΔΕΗ ΟΤΕ κτλ........

ΜΈΤΡΑ μετα της Εκλογες: Χρέος 500 Δις. Βασικός μισθός 250, Μισθοί και συντάξεις επίσεις στον πάτο , όλα τα σπίτια σε τραπεζίτες , ξεπούλημα Αεροδρομείων Λιμανιών ΔΕΗ ΟΤΕ κτλ........

Ιστορικες Αναλογίες:
1933- Ληστεία των χρυσαφικών και καταθέσεων των Ευραίων απ τους ΝΑΖΊ 
2016- Ληστεία των χρυσαφικών και καταθέσεων των Ελλήνων απ τους Υποταγμένους των Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε.
Επόμενα Μέτρα:
2020- Χειρουργικές επεμβάσεις και αφέρεσεις ανθρωπίνων οργάνων για όσους χρωστάνε στο Δημόσιο...
Τζιπρα θα μείνεις αθάνατος: Η ιστορία θα γνωρίσει τον πρώτο πρωθυπουργός αυτοκτονείων .
Ο κατάλογος συνεχίζεται ....Αυτον ψηφισατε!! να τον χαιρεστε!!!



Η κρεμάλα είδη είναι έτοιμη !!

4.2.2016...Στο Λαύριο στήθηκε η ΚΡΕΜΑΛΑ για τους μνημονιακούς πρωθηπουργούς !!!!






Προλεταριοι της Ευρώπης ξεσηκώθητε........... Το μηνυμα ξεκινα απ την  Ακροπολη

Τραγοδι της αληλεγγυης   

 Καταστροφη και για την Εργατια κι Αγροτια!!
Γιαυτο να φυγουμε ακομα δεν ειν αργα, αλλειος σκλαβοι για χρονια 99

EINHEITSFRONTLIED.......
Und weil der Mensch ein Mensch ist,
drum braucht er was zum Essen, bitte sehr!
Es macht ihn ein Geschwätz nicht satt,
das schafft kein Essen her.



Und weil der Mensch ein Mensch ist,
drum braucht er auch Kleider und Schuh!
Es macht ihn ein Geschwätz nicht warm
und auch kein Trommeln dazu!


Und weil der Mensch ein Mensch ist,
drum hat er Stiefel im Gesicht nicht gern!
Er will unter sich keinen Sklaven sehn
und über sich keinen Herrn.


Und weil der Prolet ein Prolet ist,
drum wird ihn kein anderer befrein.
Es kann die Befreiung der Arbeiter
nur das Werk der Arbeiter sein.
Drum links, zwei, drei!
Drum links, zwei, drei!
Wo dein Platz, Genosse ist!
Reih dich ein, in die Arbeitereinheitsfront,
weil du auch ein Arbeiter bist. 

Drum links, zwei, drei!
Drum links, zwei, drei!
Wo dein Platz, Genosse ist!
Reih dich ein, in die Arbeitereinheitsfront,
weil du auch ein Arbeiter bist.

Drum links, zwei, drei!
Drum links, zwei, drei!
Wo dein Platz, Genosse ist!
Reih dich ein, in die Arbeitereinheitsfront,
weil du auch ein Arbeiter bist.

Drum links, zwei, drei!
Drum links, zwei, drei!
Wo dein Platz, Genosse ist!
Reih dich ein, in die Arbeitereinheitsfront,
weil du auch ein Arbeiter bist.




.....Der heimliche Aufmarsch

Mακρονησω  Μάιος 2012
Πούσε ΑΡΗ ΒΕΛΗΧΙΩΤΗ το κεφάλι να πάρεις του προδότη
ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και  ΔΉΜΑΡ, ξεπουλάνε όλοι την Ελλάδα
Σκλάβους θα μας κάνουν στους Ανγκλους και Αμερικλανς

Προλεταριάτο και αγροτιά στα δρεπάνια και σφυριά

Ο ύμνος που ξεσήκωσε τον κόσμο

Εμπρός της Γης οι κολασμένοι της πείνας σκλάβοι εμπρός – εμπρός Το δίκιο από τον κρατήρα βγαίνει
σα βροντή σαν κεραυνός.
Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια όλοι εμείς οι ταπεινοί της Γης που ζούσαμε στην καταφρόνια
θα γίνουμε το παν εμείς.
Στον αγώνα ενωμένοι κι ας μη λείψει κανείς Ω! Νάτη, μας προσμένει στον κόσμο η Διεθνής.
Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδεςμε πλάνα λόγια μας γελούν της Γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες μοναχοί τους, θα σωθούν...
Για να λείψουν τα δεσμά μας για να πάψει πια η σκλαβιά να νιώσουν πρέπει τη γροθιά μας και της ψυχής μας τη φωτιά.
* * *
Η νεολαια εχει σχεδον αφανιστει, στη Ελλαδα απομειναν μονο τα γεροντακια, θα μπορεσουνε αυτοι να κανουν την κοινωνικη ανατροπη??


----------------------------------------------------------------------------------------------------------
 2-Παγκόσμιος Πόλεμος


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Ύμνος του ΕΛΑΣ 
Υμνος του ΕΛΑΣ
Musik: N. Tsakonas Text: S. Mavroudi
Με το ντουφέκι μου στον ώμο σε πόλεις κάμπους και χωριά της λευτεριάς ανοίγω δρόμο της στρώνω βάγια και περνά

Εμπρός Ε.Λ.Α.Σ. για την Ελλάδα το δίκιο και τη λευτεριά σ' ακροβουνό και σε κοιλάδα πέτα πολέμα με καρδιά

ένα τραγούδι είν' η πνοή σου καθώς στη ράχη ροβολάς και αντιλαλούν απ' τη φωνή σου καρδιές και κάμποι Ε.Λ.Α.Σ. Ε.Λ.Α.Σ.

Παντού η Πατρίδα μ' έχει στείλει φρουρό μαζί κι εκδικητή κι απ' την ορμή μου θ' ανατείλει καινούργια λεύτερη ζωή

Με χίλια ονόματα μία χάρη ακρίτας ειτ' αρματολός αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι πάντα ειν' ο ίδιος ο λαός



----------------------------


Montag, 5. August 2013

πρόσφυγας εμφυλίου ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ


Πρόσφυγας εμφυλίου: Ο ΒΙΟΣ ΜΟΥ
Βιογραφικό από τον Λαόφιλο Σιάκο
προσθετη πλοιροφωρια....25. Ιουλη 2018 προσκομισα ορισμενα εντυπα απο το "Λιντιζντα" και το ενγραφο απο το 16/03/1944 και θα τα προσθεσω στα αναλογα συμεια

ΠΡΟΛΟΓΟΣ  
[Επεξεργασία από http://laokratia.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html 
και του Κοκορδέλης Κωνσταντίνος]
Κερατέα Ιούνης 2011
Με αφορμή και την επιθυμία της κόρης μου Μαριλένας, κατά την διάρκεια της επίσκεψης εδώ στην Κερατέα, θα κάνω την προσπάθεια να γράψω ορισμένες σελίδες απ’ τη ζωή μου, που σημάδεψαν την εξέλιξη και την πορεία στην ανάπτυξη και την μόρφωσή μου. Να συμπληρώσω εδώ ότι στην Κερατέα διαμένω από το 1979, μετά που αποκτήσαμε τις δυο μας κόρες στη γενέτειρα μου, το Ασπροκκλήσι Θεσπρωτίας, που κι αυτό δεν αληθεύει, γιατί το χωριό που ήρθα στον κόσμο, με την ίδια ονομασία, έχει πυρποληθεί και εξαφανιστεί απ τον χάρτη, κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Γεννήθηκα στην καρδιά της κατοχής δηλαδή το Γενάρη του 1942....Το κρυο τσουχτερο και αφωριτο με πολικες θερμοκρασιες και χιονι ποιο υψυλο κιαπο μενα και αυτο χωρις ιγιατρικη περιθαλψη ετσι οπως ηταν συνηθισμενα στα ολα ελληνικα χωρια, και επιπλαιων επι γερμανικης κατοχη.


Κεφάλαιο μυδεν Η Οικογενεια

Οικογενεια του Νικολαου και Λαμπρινης Σιακου>
Πατερας.............Γεννιμενος 6.10.1904       Απεβιωσε .....6. 9.   1981
Μητερα...............      .           4. 5.  1904              ......           31.12.1986
Ευανθια.........                       13. 4. 1928              ......           14. 2. 2000
Αντωνης..............                          1930              ......                     1947
Γαβριηλης..........                  18.3. 1932
Μανωλης............                          1934              . . ....                   1948
Αγγελω......                          10.7. 1938
Στελιος............                     20. 3. 1940
Λαοφιλος.............                 8. 1. 1942

Και εδώ αρχίζει ο βίος μου, που ήμουν δυο ετών. Στο έργο αυτό έχει συμβάλει και ο μεγαλύτερος μου αδερφός Γαβριήλ μια και ήταν στην εφηβεία. Μετά απ’ τον τελικό επαναπατρισμό του, συμμάζεψε με αρκετό κόπο απ’ τα εδρεύοντα στην περιοχή Κοινοτικά Γραφεία, ιστορικά έγγραφα που αποδεικνύουν το αληθές των γεγονότων που διαδραματίστηκαν εκείνη την μαύρη εποχή.

Κεφάλαιο πρώτο, Παραμονή στο χωριό
Δυο δυσάρεστα γεγονότα συνέβησαν στην οικογένεια του κτηνοτρόφου Νικόλα Σιάκου επί γερμανικής κατοχής. Μετά το ολοκαύτωμα του χωριού και κατά τον εμφύλιο:
1. Από τα υπάρχοντά μας είχαν απομείνει κάτι λίγα γιδοπρόβατα. Στα βράχια εκεί ψηλά και τον καταγάλανο ουρανό που ο αετός λεύτερα πετά και ο Μανώλης τραγουδά, έναν βράχο τα γίδια ξεκολλάν και την ίδια στιγμή κάτω απ’ την πέτρα ξεψύχησε το παιδί. Κάποιος Μαγγλάρας άκουσε «βοήθεια» και φωνές. Δυστυχώς όμως σημασία δεν έδωσε σ’ αυτές.

2. Και τούτο δω επίσης οδυνηρό γιατί τέλος είχε κι αυτό φρικτό. Το 1947 κατά την διάρκεια της επιμέλειας του κοπαδιού από τον Αντώνη και την Ευανθία, απότομα άνοιξε ο ουρανός και η βροχή έρεε συνεχώς. Λύσσαξε ο Δίας ο τρανός με αστραπές και κεραυνό. Καταφύγιο έτρεξε ο καημένος να βρει κάτω απ’ τον πλάτανο για να σωθεί, μα εκεί χτύπησαν δέκα κεραυνοί. Του νεκρού το σώμα φέραν στο χωριό, και κυριάρχησε μεγάλο ουρλιαχτό. Φώναζε η μάνα και η αδερφή γιατί τον μεγαλώσανε μέσα απ τις πίκρες της ζωής.
Σε πένθος έπεσε για δεύτερη φορά η οικογένεια του Νικόλα. Η μάνα κι η αδερφή απελπισμένες. Τέτοιο κακό κανείς δεν περιμένει. Η μοίρα αλύπητα να σε χτυπά κι ο θεός να αδιαφορά. Το ΟΧΙ του Μεταξά δεν με αφορά, γιατί χαιρετούσε κι αυτός με το χάι χάι, του Χίτλερ ήταν οπαδός, φασίστας και χιτλερικός.

Και δω αρχινά η δική μου εκδοχή, που η χώρα έπεσε στη γερμανική κατοχή. Ο τόπος έρημος και φτωχός, διακονιάρη σ’ έκανε  για να βρεις τα προς το ζην. Οπατερας εκτος απτ¨ αλιγοστα προβατα που κατείχε και μας διασφαλιζε την κυρια διατροφη, χωρις βεβαιωτητα, διοτι πολες φορες η κατοχηκες δυναμεις στη αρχη οι Ιταλοι αρπαζαν σχεδον το μεγαλητερο μερος του, αφηνωντας κατι λιγα για αναπαραγογη.Προπολεμικα η κυρια απασχολιση των περσσοτερων ηλικιωμένοι ανδρων γενικα ηταν αγανωτες ,Καλατζιδες
(Δουλευανε καλαι αγανωνοντας τα διαφορα τεψια ) και επειδυ ειχε λιγο πλοιθησμο στα μερη μας, αναγγαζωντουσαν να γιριζουν στο υπολυπο της Ελλαδος η στα αστικα κεντραπερνωντας καμια φορα και των μεγαλύτερο αδερφο μου, γυριζοντας από χωρια σε χωρια, φτανοντας και ως την Πελοπωνήσω ποδαρόδρομο. περνωντας καμια φορα και των μεγαλύτερο αδερφο μου, γυριζοντας από χωρια σε χωρια, φτανοντας και ως την Πελοπωνήσω ποδαρόδρομο. περνωντας καμια φορα και των μεγαλύτερο αδερφο μου, γυριζοντας από χωρια σε χωρια, φτανοντας και ως την Πελοπωνήσω ποδαρόδρομο.Στα σύνορα της Αρβανιτιάς, γιατί τα χωριά εδώ που τα διοικούσαν οι Ιταλοί ήταν πλουσιοπάροχα. Παρόλο που υπήρχαν συνοριακά φυλάκια, περιμένοντας ώσπου να εγκαταλείψουν για μια στιγμή τη θέση τους οι φύλακες, τρέχοντας παραβιάζανε τα σύνορα θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο. Έτσι η Ευανθία και ο Γαβριήλ πήραν αυτή την εντολή, πουλώντας βότανα και τσάι, γλιτώσαμε απ’ την πείνα. Καποια μερα μετα την δουλεια, (αποτι μου διηγιται ο ξαδερφος Σταυρος Μαρινης)..εβαλαν οι νοικοκυρεοι να φαν ολοι μαζι. Στο τελος τουμιναι λιγο τυρι, τοτε ζητισε ο πατερας μου "λιγο ψωμι να φαω το τυρι...λιγο τυρι να φαω το ψωμι..... " οσπου εφαγε ολο το καρβελι.
Οταν γυρισε στο χωριο….(συναιχησε ο ξαδερφος) Μια μερα περνει ενα γραμμα η Γιανοβα απ'τον ανδρα της (μητερα του συνγραφεα " Η Λιντιζντα" Ηλεια Ρενκγα ).. σε ποιον να παει...σε ποιον να παει (δεν ειξερε γραμματα η κα.ι.μενη...θεριζε ο αναλφαβητισμος ) και παει στον πατερα μου. Ο Ξερωλας αρχινησε να της το διαβαζει.. "γραφω γραφωνιζω και σε χαιρετω, το δεμα που μουστειλες δεν ηταν τοσο καλο..Ατελειοτο....... ....... .Μολονότι είχε αναπτυχθεί η αντίσταση του λαού ενάντια στη γερμανική κατοχή οργανωμένη κυρίως από το ΕΑΜ, και παντού ακούγονταν πυροβολισμοί, έγινε η βάφτιση μου, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες. Κάποιο βράδυ κατέβηκαν απ’ το βουνό αρματωμένοι οι χωριανοί μου, ο νουνός Παναγιώτης Πέσχος και ο Παπά-Σιωμος κρατώντας τα όπλα παρά πόδα. Ετσι βαυτηστικα και γω, σαν Χριστιανος Ορθοδωξος. Ως συνήθως τα παιδιά δεν το συνειδητοποίησαν αρκετά, διότι το χωριό μας βρισκόταν απόμερα στον πρόποδα της Μουργγκάνας. Και αυτός ήταν ο λόγος που σαν παιδιά κάναμε τα νταβαλίκια μας. Έτσι λοιπόν μια μέρα τα τρία  μικρότερα αδέρφια, εγώ, ο Στέλιος και η αδερφή μας η Αγγέλω, μου δέσαν ένα κουδούνι στο λαιμό και δως του στο κυνηγητό. Το κακό δεν άργησε να ‘ρθει. Άγριος ο τόπος εκεί, τρέχαμε κι εμείς σαν παλαβα.. Πέφτω κάτω μονομιάς, το κουδούνι γέρνει ανοιχτά, και σημάδι μου ‘κανε για παντοτινά. Αίμα έτρεξε πολύ, τ’ αδέρφια μου τραπήκαν σε φυγή, κλαίγοντας με πήραν στο πρώτων βοηθειών. Με καπνό τύλιξαν την πληγή, το αίμα δεν είχε άλλο ροή, λες και ήταν κάποια Κυριακή.
Ένα άλλο περιστατικό που θα γινόταν εξίσου τραγικό. Στο νου μου το συνόδευε για πολύ καιρό. Μαζωμένοι ήμασταν μανάδες και παιδιά όλοι σε μια σειρά. Το κακό το ’νιωθαν και τα μικρά παιδιά, γιατί γατζωμένοι ήμασταν απ’ των μανάδων την ποδιά, κι όλοι μαζί στριμωγμένοι ο ένας στον άλλο κοντά. Για εκτέλεση μας είχαν οι Γερμανοί, Γιατί κάποιος δικός τους σε μάχη με τους αντάρτες ειχε σκοτοθει και γι’ αυτό έπρεπε να τα πληρώσει ο λαός. Δυο ήταν τα τυχερά περιστατικα που μας έσωσαν την ζωή.

1.Το κοινοτικό γραφείο της Πόβλας [Αμπελώνας Φιλιατών Θεσπρωτίας] που μας προειδοποίησε για το σκοπό των Γερμανών, και πολλοί έφυγαν πιο μακριά και δεν εντοπίστηκαν. Εδώ υπάρχει το ευχαριστήριο μήνυμα από τον τότε πρόεδρο του χωριού Μάρκου Ζώη προς το Κοινοτικό Γραφείο Πόβλας (συγκεκρημμενα τον κατοικο της, Γεωργιον Φρειδεροπουλο)
Κοινοτης Ασπροκλησιου
                                             Αποφαση
του Κοινοτικου Συμβουλιου  Ασπροκλησιου
Το Κοινοτικο Συμβουλιο του χωριου μας με ομοφωνη .... της
ολομελειας των κατοικων.
                  Εκφραζει την πληρη .....στο και την
......... ευγνωμοσυνη προς τον συναγωνηστη Γεωργιον
Φρειδεροπουλον κατοικο Ποβλας που με κυνδινον
της ζωης του, ετρεξε και μας ειδοποιησε στην επιδ
ρομη των Γερμανων τις 15 Φλεβαρη 1944 και
πηραμαν τα καταλληλα μετρα και πολυ γλητωσαν
απο συγουρο θανατο.
            Συνχαιρω επισεις τουτον διοτι εκδηλω
νοντας την πιστη του στον αγωνα της εθνικη μας ιδεας
διαπερασε στις γραμμες του Γερμανικου κλεινοματος
ωρα νυκτος εκπληρωνοντας το εθνικο του καθηκον
                                     Εν Ασπροκλησιο της 10  3  1944
                                     Για το Κοινοτικου Συμβουλιου
                       Ο Προεδρος  σφραγιδα και υπογφαφη
2.Κάποιος Αλη Μπελου Τσαμοαρβανίτης μπήκε μπροστά και ανοίγοντας το στήθος του φώναξε “Όπου βρίσκομαι εγώ Έλληνας δεν δολοφονήθηκε”. Έτσι γλιτώσαμε από τη σφαγή, γιατί τον τούρκο άκουγαν οι Γερμανοί.
Μολονοτι γλυτοσαμε απο τα δοντια του Χαρου το ολοκαυτομα του χωριου δεν το γλυτοσαμε
Προτου καταγραψω τη λεπτομερη περιγραφη απο το βιβλειο ως αντιπεινα των Γερμανων, μου εξηγει ο Σταυρος (ξαδερφος) τι εχει συμβει και εφερε τους Γερμανους να λαβουν αυτα τα μετρα...καποια νυχτα περασε απο το χωριο μας ενα τμημα ανταρτων κατευθηνομενη προς το Γενικο Στρατοδικειο Τσαμαντα για να παρουν οδιγιες για παραπερα δραση. Εντομεταξη στην Ποβλα εγηνε μια συμπλοκη με τους Γερμανους και σκοτοθηκαν δυο καταχτητες. ........

Κεφάλαιο δευτερο (αποκομα απο το βιβλιο)


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13ο
Η ΠΡΩΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ
Το Φλεβάρη 1944 είναι η πρώτη επιδρομή που έγινε στο χωριά από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, με αντικειμενικό στόχο το Ασπροκκλήσι.
Το βραδάκι ξεκίνησε περίπου ένα τάγμα στρατού με πολλούς ένοπλους Τσιάμηδες, πολλούς αγωγιάτες, με τα ζώα τους φορτωμένα με πυρομαχικά. Για παραπλάνιση, δεν ήρθαν από τον κανονικό δρόμο, αλλά από την Πλαισιβίτσα, Φατήρι, Παλαμπά και δυο ώρες πριν ξημερώσει έφτασαν στην Πόβλα. Εκεί συγκέντρωσαν όλους τους άντρες στο μεσοχώρι (στου Νικόπουλου) και μέσα απ' όλους, πήραν τον ανάπηρο Γιάννη Μάνθο, στέλεχος της Αντίστασης και τον εκτέλεσαν στην εκκλησία ο Άγιος Νικόλαος.
Οι Γερμανοί είχαν και μια κατάσταση με τα ονόματα όλων των ΕΑΜιτών. Με κίνδυνο τής ζωής του, τους ξέφυγε από τα χέρια ο Νικόλαος Παπανίκας στρατιωτικός υπεύθυνος της Πόβλας, πέρασε το ξεχυλισμένο ποτάμι και καταμουσκεμένος πήγε στο μύλο του Δημήτριου Κουλύρα. Αυτός χωρίς καθυστέρηση και τρέχοντας ανέβηκε και ειδοποίησε στο χωριό, ότι έρχονται οι Γερμανοί.
Ταχύτατα η οργάνωση του χωριού ειδοποίησε, να φύγόυν έξω από το χωριό οι άντρες, οι κοπέλες και οι νέες γυναίκες, γιατί τους ανησύχησε ότι έρχονται τη νύχτα.
Έστειλαν τη θαρραλέα θειάκω Νάσιοβα (Νάσιω Φώτοβα) στου Τσαμαντά χωρίς σημείωμα, από φόβο μήπως την πιάσουν οι Γερμανοί και έιδοποίησε προφο­ρικά τον Υπεύθυνο, ότι οι Γερμανοί έρχονται για το Ασπροκκλήσι, κι αυτοί να ειδοποιήσουν τις οργανώσεις και. τ άλλα χωριά.
Τα χαράματα και με ένα δυνατό νερόχιονο, έφτασαν οι Γερμανοί και προτού μπουν στο χωριό, έκαναν μπλόκο και τοποθέτησαν φυλάκια, όλοι όμως οι άντρες και οι νέες βρέθηκαν έξω από το μπλόκα και μακριά από το χωριό. Σε συνέχεια r, διοίκηση, οι στρατιώτες, οι ένοπλοι Τσιάμηδει και οι αγωγιάτες ήρθαν Και κατέλαβαν όλα τα μεγάλα σπίτια.
Απ' ότι αργότερα διαπιστώθηκε, σκοπός τους ήταν να κάνουν πολλές συλλήψεις και γιατί όχι και εκτελέσεις γιατί το Ασπροκκλήσι το είχαν χαρακτη­ρίσει και το έλεγαν λόγω της καλής οργάνωσης, που έπερναν από πληροφορίες από τους πράχτορές τους "ΜΙΚΡΗ ΜΟΣΧΑ".
Μια ένδειξη που βεβαιώνει για τις προθέσεις που πιό πάνω αναφέρεται είναι και η κουβέντα του Αλή Μπένου από το Φιλιάτι.
Ο Αλής παλιότερα ήταν αγωγιάτης και πουλούσε λάδι στα χωριά.
190


Τώρα ήταν ένοπλος και ίσως από τους πιό έμπιστους Τσιάμηδες στους Γερμανούς. Η διοίκηση των Γερμανών εγκαταστάθηκε στο σπίτι του πατέρα μου Γιάννη Ρέγκα, μαζί τους και ο Αλής, ο οποίος ήταν πολύ γνωστός κα! είχε φιλοξενηθεί και κοιμηθεί πολλές φορές στο σπίτι αυτό. Μόλις είδε τη μάνα μου, τη ρώτηξε•
- Ωρή Γιάννοβα, που είναι ο Γιάννης και τα παιδιά;
Η μάνα με το θάρρος της καλής γνωριμίας του απάντησε'
- Έφυγαν γιατί φοβήθηκαν.
- Καλά έκαναν, της είπε, κι αν μπορείς κάνε τους χαμπέρι να μην έρθουν στο σπίτι.
- Αλή, του λέει, πες μου μήπως κάψουν το σπίτι, να φύγω να μην με κάψουν ζωντανή.
- 'Εχε το νου σου, της είπε, αλλά μη φοβάσαι αν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο, Θα σου πω να φύγεις.
Αυτός μια και ήταν έμπιστος κάτι Θα είχε ακούσει. Το περίεργο όμως είναι ότι κάθισαν δυο μέρες και έφυγαν από τον ίδιο δρόμο για το Φιλιάτι, χωρίς να πειράξουν τίποτε, εκτός από κάτι κότες και γιδοπρόβατα που έφαγαν.
Αυτό το περιστατικό και η συμπεριφορά των Γερμανών και πιστεύοντας ότι δεν Θα προλάβουν να κάνουν άλλη επιδρομή, γιατί οι σύμμαχοι σε όλα τα μέτωπα κέρδιζαν τις μάχες τη μια κοντά την άλλη.
Πολλοί από τους κατοίκους αποφάσισαν και έφεραν στα σπίτια τους τα κρυμμένα πράγματά τους (τρόφιμα, ρούχα κ.λ.π.) και αυτό θα έχει αργότερα . οδυνηρές συνέπειες, όταν έκαψαν και ρήμαξαν το χωριό.
Αη' ότι έδειξε αργότερα σκόπιμα δεν πείραξαν τίποτε για να δώσουν Θάρρος ώστε όταν ξανάρθουν να τους βρούνε όλους στα σπίτια τους και να πραγματοποιήσουν αυτά που ίσως είχαν αποφασισμένο.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Δεν πέρασαν τρεις μήνες και τον Απρίλη του 1944, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου που όλοι οι χωριανοί χωρίς να έχουν καμιά υπόνοια, όπώς πάντα ετοιμάζονταν να γιορτάσουν το Πάσχα. Είχαν βάψει τα κόκκινα αυγά, είχαν σφαγμένα και έτοιμα τα αρνιά και τα κατσίκια για να τα ψήσουν στους φούρνους. Δεν υπήρχε καμιά πληροφορία και κανένας δεν προαισθάνονταν κι ούτε περίμεναν τη μεγάλη καταστροφή που θα γινότανε.Οι Γερμανοί, πολλά στρατεύματα, με όλμους και πυροβολικό, πολλοί
191


Συναιχια1
αρβανιτοτσιάμηδες εξοπλισμένοι, αγωγιάτες με πολλά ζώα φορτωμένα με πυρομα­χικά και άλλα στρατιωτικά εφόδια, ξεκίνησαν πολύ πρωί από το Φιλιάτι και με τον κανονικό δρόμο αυτή τη φορά δηλ. Μαυρονέρι, Αι Νικόλα και Άγιους Πάντες χωρίς να πειράξουν τίποτε, έφτασαν τις απογευματινές ώρες στην Πόβλα. Εκεί σταμάτησαν και το βραδάκι άρχισαν να πολυβολούν με τα μυδράλια και να βάζουν με τους όλμους και το πυροβολικό προς διάφορες κατευθύνσεις, στο δάσος και στο βουνό.
Οι κάτοικοι του χωριού, ξαφνιάστηκαν, έχασαν την ψυχραιμία τους και δημιουργήθηκε πανικός και μεγάλη αναταραχή. 'Ηταν η δεύτερη φορά που ερχονταν με στόχο το Ασπροκκλήσι κι αυτό τους φόβισε ιδιαίτερα.
Μόλις' άρχισε να βασιλεύει ο ήλιος και για να μην τους βλέπουν οι Γερμανοί από την Πόβλα, όλο το χωριό ξεκίνησε, μπουλούκια, μπουλούκια να φεύγουν, 'ηηίρνοντας μαζί τους και όλα τα γιδοπρόβατα νομίζοντας ότι είναι περαστικοί και γρήγορα θα φύγουν.
Δεν πήγαιναν όλοι στο ίδιο μέρος. Αλλοι τράβηξαν κατά την Ασπροκκλησιά, που ανάμεσα τις μεγάλες πέτρες σχηματίζονταν μικρές σπηλιές, άλλοι ανέβηκαν στο βουνό, στη γράβα της Παναγιώτας και στο λάκκο της Ντόμπρας και άλλο; κατά τη δασωμένη περιοχή στο Λάτροβο. Μαζί τους πάνω στη σύγχισή τους πήραν μόνο λίγο αλεύρι, μια τέντζερη να βράσουν λίγο κουρκούτι ή γάλα, ότι πρόχειρο φαγητό είχαν, λίγο ψωμί, ένα βαρελάκι για νερό και από κανένα σκέπασμα για τα παιδιά να μην κρυώσουν τη νύχτα.
Την άλλη, μέρα το Πάσχα κατά το μεσημέρι οι Γερμανοί ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Ασπροκκλήσι, εκτός η διοίκηση και τα πυροβολικό που έμεινε στην Πόβλα, το χωριό ήταν έρημο, εκτός 4 - 5 γέροντες, και το άρρωστο παιδί του Γιάννη Θανάση, ο Χρήστος, που ήταν πολύ άρρωστος και η μάνα του. Την Κυριακή και τη Δευτέρα δεν έκαναν καμιά κίνηση, μόνο από την Πόβλα έβαζαν από κανένα βλήμα με το πυροβολικό στο βουνό που έβλεπαν με τα κυάλια ανθρώπους και ζωντανά.
Την Τετάρτη, ένα τμήμα Γερμανοί και .Τσιάμηδες κατέβηκαν στα Λουριά και απ εκεί στη δασωμένη περιοχή του Λάτροβου, ψάχνοντας να βρούνε τους κρυμμένους κάτοικους του χωριού. Πράγματι στη Θέση "πατώματα" βρήκανε καμιά πενηνταργιά γυναικόπαιδα και 5 άντρες τους Λεωνίδα Σιάκο, Νικόλα Κώστα (Βασιλείου), Σωτήριο Βασιλείου, Αναστάσιο Μαγκλάρα και τον Λεωνίδα Βασιλείου. Τους συγκέντρωσαν και τους πήγαν στο χωριό. Εκεί τους ξεχώρισαν, τα γυναικόπαιδα τα έκλεισαν στο σπίτι του Γιάννη Κούρτη και τους άντρες στου Κώστα Ρέγκα που έμεινε ο διοικητής του τμήματος και έβαλαν στρατιώτες φρουρά απ' έξω. Τους άντρες το πρωί τους έστειλαν στην Πόβλα.
Προς την Ασπροκκλησιά και το βουνό δεν πήγαν, ίσως να υπολόγισαν
192




ότι εκεί να είναι αντάρτες. Την Πέμπτη, με συνοδεία ένοπλους μάζεψαν όσους βρήκανε (γυναικόπαιδα) και τους έβαλαν να καθίσουν όλους μαζί στον κήπο του Κώστα Ρέγκα στην οχταργιά και απέναντί τους έστησαν δυο πολυβόλα με τους στρατιώτες πολυβολητές σε Θέση έτοιμους για βολή. Αυτή η μέρα ήταν η πιό δραματική και απελπιστική για όσους είχανε συγκεντρωμένους, γιατί όλα έδειχναν και όλοι καταλάβαιναν ότι τα πολυβόλα είχαν στηθεί απέναντί τους για να τους σκοτώσουν. Άρχισαν τα κλάματα των παιδιών και των μανάδων που κρατούσαν σφιχτά στην αγκαλιά τους και προσπαθούσαν να τα καθησυχάσουν, όλοι μεταξύ τους κλαίγοντας, αγκαλιάζονταν και φιλιόνταν ίσως για τελευταία φορά και προσπαθούσε ο ένας να δώσει κουράγιο στον άλλο, στιγμές αγωνίας και απελπισίας.
Υστερα από δυο περίπου ώρες φρικτές στιγμές, ζωής μελλοθάνατων, παρουσιάστηκε ο διοικητής του τμήματος Γερμανός αξιωματικός που και άλλοι τον συνόδευαν και με έναν διερμηνέα, έχοντας και μια κατάσταση με ονόματα στα χέρια τους, άρχισαν να ρωτάν να του πουν που βρίσκονται αυτοί που θα ακούσουν τα ονόματά τους.
Στην κατάσταση αυτή ήταν γραμμένοι όλοι οι δραστήριοι της οργάνωσης και αυτούς που ήταν ΕΛΑΣίτες, όπως τα αδέλφια Ηλία και Δημήτριο Ρέγκα, του παπά-Σιώμου, του Γιώρη Σιώμου, του Δημήτριου Τρίχα, του Δημήτριου Ντάρδα, του Αθανασίου Χρήστου, του Βαγγέλη Για'ινούτσου και ορισμένων άλλων που η Αγγελική Φωτίου που ήταν κι αυτή στους μελλοθάνατους δεν Θυμάται. Οι τρομοκρατημένες γυναίκες απαντούσαν ότι αυτοί που είναι αντάρτες δεν είναι εδώ, οι άλλοι φοβήθηκαν και έφυγαν στα βουνά.
Τους ρώτηξαν: γιατί είχαν φύγει από το χωριό και πήγαν στο δάσος; Τους είπαν: ότι φοβήθηκαν να μην τους σκοτωθούν τα παιδιά από το πυροβολικό Κι από τις σφαίρες. ·
'Υστερα ρώτηξαν ποιά μάνα έχει το πιό μικρό παιδάκι, κι αυτή ήταν η Ευγενία Σπύρο Μπέη με ένα αγοράκι μόνο 19 ημερών κι αυτή την έβγαλαν έξω από τους συγκεντρωμένους, που ήταν περί τους εβδομήντα. Έτυχε όμως από τα ονόματα που φώναζαν από την κατάσταση να μην ήταν κανένας με αυτό το επώνυμο, ίσως κι αυτό να ήταν κάτι.
'Υστερα από αρκετή ώρα, που κράτησε . αυτή η διαδικασία οι
αξιωματικοί έφυγαν.'-Οι δυστυχισμένοι όμως κάτοικοι παρέμεναν εκεί το ίδιο και η φρουρά και τα πολυβόλα με τους στρατιώτες. Αφού πέρασε κάμποση ώρα, που στους κρατούμενους φάνηκε χρόνος, δόθηκε διαταγή και έφυγαν τα πολυβόλα και οι σκοπευτές, η φρουρά διέταξε όλους να σηκωθοϋν και τους οδήγησαν στο σπίτι που ήταν κρατούμενοι. Στους ένοπλους συνοδούς ήταν και ορισμένοι Τσιάμηδες και που γνωρίζονταν με πολλούς χωριανούς από παλιότερα και είπαν μυστικά σε
193

Συναιχια2

δυο τρεις γυναίκες, και μια ήταν και αυτή που μας αφηγήθηκε τα παραπάνω, να προσέξουν πολύ τα παιδιά γιατί το χωριό θα το κάψουν.

Από όλα τα παραπάνω, το συμπέρασμα είναι καθαρό ότι υπήρχε πρόστυχη προδοσια και εσκεμμένες αληθινές και ψεύτικες πληροφορίες, σχετικά μετην αντιστασιακή οργάνωση του χωριού κι ακόμη η γνώμη που επικρατούσε ότι στην πρώτη επιδρομή του Φλεβάρη δεν πείραξαν τίποτε γιατί και τότε δεν βρήκαν αυτούς που ήθελαν και έφυγαν αφήνοντας την εντύπωση άλλη φορά οι κάτοικοι δεν @α φοβηθούν και δεν θα φύγουν ήταν σωστή. Αυτόν τον καιρό οι Γερμανοί έκαναν μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις να ξεκαθαρίσουν τους ΕΛΑΣίτες και τους Αλβανούς Παρτιζιάνους από τον ορεινό χώρο, ξεκινώντας από τον Κασσιδιάρη, Μουργκάνα και μέχρι το Δέλβινο, οι επιχειρήσεις ήταν συνδυασμένες και από πολλά σημεία και με μεγάλες δυνάμεις.
Οι ΕΛΑΣίτες και οι Παρτιζιάνοι δεν έδωσαν μετωπικές μάχες, εκτός από μικρά κτυπήματα αιφνιδιαστικά και συμπτύχθηκαν ελισσόμενοι και αποφεύγοντας τους κλοιούς.
'Ετσι ξεκίνησαν τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, γερμανικός στρατός και ντόπιοι Αρβανίτες και Τσιάμηδες από την Κονίσπολη με κατεύθυνση τη Σμίνετση και τη Γριάζδανη, φτάνοντας στο Καρόκι, έβαλαν φωτιά και έκαψαν λίγα σπίτια και προωθήθηκαν στη Σμίνετση όπου επίσης έκαψαν 3 - 4 σπίτια και στρατοπέδευσαν. Από το Καρόκι χτυπούσαν με το πυροβολικό τα βουνά Σιηντιλή, Πηγαδούλια και Γκίνου.
Την Τετάρτη, κάμποσοι Αρβανίτες και Τσιάμηδες, ένοπλοι, έκαμαν μια εξόρμηση στα Πηγαδούλια που ήταν πολλά γιδοπρόβατα των Ασπροκκλησιωτών σκορπισμένα. Επίσης ήταν και λίγες οικογένειες που έμεναν εκεί γιατί στο βουνό δεν υπήρχε νερό, ενώ εκεί ήταν βρύση με πολύ και καλό νερό. 'Οταν είδαν ότι ανέβαιναν από τη Τσαντίλα, όλοι οι άντρες και οι νέοι έφυγαν. Ανεβαίνοντας αυτοί να μαζέψουν τα γιδοπρόβατα βρήκαν και λίγους όπως τη Γιάννη Ρέγκοβα με το χρονιάρικο εγγονάκι της τη Φώτω Ντάϊκοβα, τη Μήτσιη Κούμπαινα, το Νικόλα Ρέγκα, την Καλιόπη Κούμπη και 3 - 4 παιδάκια που οι νέες μάνες τους φοβήθηκαν και τα άφησαν για να κρυφτούν στα πυκνά πεύκα.
Μαζί με τα γιδοπρόβατα πήραν και τους ανθρώπους στη Σμίνετση.
Την άλλη μέρα κάποιος καλός Αλβανός τους άφησε ελεύθερους με τη δικαιολογία ότι ήταν από την Ελλάδα.
Αξίζει νομίζω να αναφερθεί ότι όταν έφυγαν από τη Σμίνετση για την Κονίσπολη ένα σιοκόλι (Τσάμης ένοπλος) σκότωσε το γιατρό Πέτρο Νάκο, ο οποίος ήταν μεγάλος ανθρωπιστής με τις γνώσεις του σχεδόν αφιλοκερδώς πρόσφερε τις επιστημονικές του γνώσεις στην ορεινή και φτωχή αυτή περιφέρεια.
.Οι κάτοικοι όλων αυτών των χωριών λυπήθηκαν και τον έκλαψαν. Ο
194



γιατρός ήταν από τη Σμίνετση.

Την Παρασκευή κατά το πρόγιομα είδαν οι κρυμμένοι και απελπισμένοι χωριανοί από το βουνό τις πρώτες φλόγες από τα σπίτια που καίγονταν. Οι Γερμανοί ξεκίνησαν από τα Ρεγκάτικα καίγοντας το ένα μετά το άλλο τα σπίτια και κατά το μεσημέρι όλο το χωριό να λαμπαδιάζει, ήταν οι τελευταίες ώρες που θα έφευγαν και έπρεπε να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους που από πριν είχαν αποφασίσει και να δείξουν τη βαρβαρότητά τους, καίγοντας και καταστρέφοντας το μικρό αυτό ορεινό χωριό.
Άγνωστο παρέμεινε τι μεσολάβησε και δεν εκτέλεσαν τους συγκεντρω­μένους σχεδόν μελλοθάνατους κατοίκους (γυναικόπαιδα). Επίσης φεύγοντας από την Πόβλα άφησαν ελεύθερους τους πέντε άντρες που είχαν συλλάβει και οδηγήσει στη διοίκησή τους, ενώ όλα έδειχναν ότι θα τους σκοτώσουν.
Ισως γιατί δεν έπιασαν ούτε έναν απ αυτούς που είχαν στην κατάσταση, αλλά και ούτε κάποιον από την οικογένειά τους, αυτούς δε τους άντρες που έπιασαν δεν είχαν και κάποια αξιόλογη και εμφανή αντιστασιακή δράση, ίσως αυτά, ίσως και κάτι άλλο που δεν έγινε γνωστό.
Αφού τελείωσε η αποστολή τους που τελευταία θα ήταν το κάψιμο του χωριού, τότε άφησαν τους αρβανιτοτσιάμηδες να ,J υρίσουν στο χωριά τους. Αυτοί κάτω από την προστασία τους και την απόλυτη ελευθερία που είχαν από τους Γερμανούς, δεν θέλησαν να χάσουν την ευκαιρία και αποφάσισαν να ολοκλη­ρώσουν την καταστροφή παίρνοντας στο φευγιό τους ότι δε μπόρεσαν να πάρουν οι Γερμανοί, κι αυτά ήταν όλα τα ζωντανά γιδοπρόβατα τα οποία ήταν σκόρπια στις πλαγιές μονάχα τους· γιατί και οι νοικοκυραίοι ήταν κι αυτοί σκορπισμένοι και κρυμμένοι στο βουνό και στις σπηλιές της Ασπροκκλησιάς.
Επειδή οι Τσιάμηδες φοβότανε να ανεβούν στις πλαγιές του βουνού να τα μαζέψουν, έστειλαν το Αίγιο Μαγκλάρα που είχε κατέβει στο χωριό, αφού πρώτα τον φοβέρισαν και τον απείλησαν τον έστειλαν στο βουνό, κι αυτοί από χαμηλότερα σφυρίζοντας και ζαλαχόντας μπόρεσαν και τα κατέβασαν όλα στο χωριό. Και σε συνέχεια τα τράβηξαν για τη Ρίπεση μαζεύοντας και όλα τα γελαδικά και τα γαϊδουράκια από τα χωράφια που βοσκούσαν και όλα μαζί από τη Ρίπεση στη Γιάνναρη μαζί και όλα τα ζώα τους φορτωμένα με το πλιάτσικο που είχαν αρπάξει από τα σπίτια. Προτού τα κάψουν έφτασαν ' στην Κώτσκα και όπως μαθεύτηκε μοίρασαν μεταξύ τους τα ζώα και το πλιάτσικο.
Ο απολογισμός ήταν εκτός τα αρπαγμένα νοικοκυριά περίπου τα 2.000 γιδοπρόβατα περί τα 250 γελάδια και περί τα 45 γάίδουράκια.
Φεύγοντας οι Γερμανοί από του Τσαμαντά έκαψαν το σχολείο, το σπίτι των Τσαβαίων και έριξαν στο σχολειό που καίγονταν, ζωντανό το Λευτέρη Κέντρο και τον έκαψαν. Περνώντας στου Βαβούρι δεν πείραξαν τίποτε. Φθάνοντας όμως
195
 
Παρακατω το σχεδιαγραμα, απ οπου διαγραφονται στη σελιδα 201 ως 203 συνυολικα 59.
Τεσσερα δεν πειραχτικαν ( 3 μαλων Καταδοτων και το Σχολειο)


Σε πολλές άλλες περιπτώσεις πολλά χωριά  είχαν δραματικό τέλος…
Το χειρότερο είναι που για την αποζημίωση το σημερινό γερμανικό κράτος τέτοιες πράξεις τις δικαιολογεί σαν κανονικές μεθόδους κατά την διεξαγωγή ενός πολέμου. Όπως αποδείχτηκε η υπόθεση του Διστόμου. Για την 60η επέτειο  των 260 δολοφονημένων χωριανών, που ήταν παραβρισκόμενος και ο πρέσβης της Γερμανίας να ζητήσει μόνο μια τυπική συγγνώμη, και ότι μετά από τόσα χρόνια αυτά πρέπει να ξεχαστούν αφού είμαστε σύμμαχοι της Ε.Ε  του ΝΑΤΟ… και τελευταία μας καβάλησε και το ΔΝΤ.
Κεφάλαιο τριτο. Ο ξεριζωμός
Το Στάλινγκρατ έφερε μια ανατροπή, ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε τα Βαλκάνια και σιγά σιγά υποχωρούσαν οι Γερμανοί γιατί θα εγκλωβίζονταν και από το Βορρά - γιατί στη Μεσόγειο κυριαρχούσε το αγγλικό ναυτικό.
Ανακουφίστηκε ο λαός, άνοιξε ο μαύρος ουρανός. Δυστυχώς όμως όχι για πολύ, γιατί με το έτσι θέλω μπήκαν Άγγλοι και Αμερικανοί, Παπατζήδες και βασιλικοί. Από το ’44 ως το ’46 έχουν παιχτεί πολλά για να πάρει η αντίδραση την εξουσία στα χέρια της ξανά, και ως τότε σαν κότες στο Λονδίνο κλώσαγαν αυγά. Δεν άντεξε ο λαός και με τους καπεταναίους ξαναβγαίνει στο βουνό. Από το ’46 έως το ’49 αναπόφευκτα ο εμφύλιος ξεσπά (απ’ ότι ισχυρίζονται οι μαρξιστές η υψηλότερη μορφή ταξικής πάλης). Άγγλοι, ταγματασφαλίτες, τανκς, βόμβες και ναπάλμ, ηττήθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός. Οργανωμένοι τραπήκαμε στις Λαϊκές Δημοκρατίες να γλιτώσουμε τη σφαγή. Οι κοπρίτες φέραν την Ελλάδα στο μαύρο Μεσαίωνα , στη μιζέρια, τη φτώχεια και στο ξεπούλημα όλου  του εναέριου- και υπαίθριου πλούτου της χώρας, και ποιος ξέρει πού αλλού.
Η μεγαλύτερη απώλεια όμως ήταν η εξόντωση της διανόησης και των κομμουνιστών με δολοφονίες και ξερονήσια. Το θάρρος και η παγκόσμια κατακραυγή τους ανάγκασε να αλλάξουν στάση και εφηύραν την υπογραφή Δήλωσης Μετανοίας. Έτσι έμεινε η χώρα εξαρτημένη από τα ξένα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ευρώπης του ΝΑΤΟ.
Εδώ αρχινά η Οδύσσειά μου (όπως επίσης για άλλα περίπου 50  χιλιάδες άτομα που κινδύνευε άμεσα η ζωή τους) ….Οι μετακινήσεις γίνονταν τα βράδια από λαγκάδια, δάση και βουνά κατευθυνόμενοι προς τα σύνορα της Αλβανίας. Στο βάθος της νύχτας ακούγονταν μεμονωμένοι  πυροβολισμοί. Η απόσταση ως τα σύνορα ήταν μικρή, όμως ο στόχος δύσκολο να επιτευχθεί, διότι η περιοχή είχε γεμίσει στρατιώτες της 2ης κατοχής, δοσίλογους, ταγματασφαλίτες, όλοι τους συνεργάτες των ναζί. Κατατάχτηκαν από τους Άγγλους στον Εθνικό Στρατό για να πολεμήσουν τους αντάρτες και τον Κομμουνισμό. Γι’ αυτό έπρεπε να παρθούν όλα τα μέτρα που αφορούσαν την ασφάλεια των χωριανών προσφύγων, δηλαδή των γυναικόπαιδων, των άρρωστων και των γερόντων. Οι πιο νέοι δεν είχαν πρόβλημα με την μετακίνηση τους. Στο μυαλό μου έμεινε η φράση των υπεύθυνων ινστρουχτόρων.. μην κάνετε φασαρία γιατί θα μας βρουν οι μπουραντάδες και θα μας σκοτώσουν…


Συναιχια3  (απο το βιβλειο..σελ.224...231)

εδω κατω απο τη στυλη Πολωνια με αγνωησε οσυνγραφεας ( ημουν μαζι με τον ιγιο του, τον Γιαννη)

Κεφά λαιο τεταρτο. Λ. Δ. Αλβανίας
Εδω αρχηνα η δικη μου οδυσσεια
Η πορεία πραγματοποιηθηκε τη νύχτα. Ο πρώτος σταθμός ήταν το Ρίπεσι. Εδώ απελευθερωθήκαμε από την ταλαιπωρία, τη βρωμια και τις ψείρες. Εδώ γνωρίσαμε την τάξη, την ασφάλεια και την εκπαίδευση. Μας βάλαν στο κανονικό στάδιο μιας κοινωνίας. Τα παιδιά έπρεπε να πηγαίνουν στο ανάλογο σχολείο και οι μεγαλύτεροι να βοηθούν στην οικοδόμηση της χώρας, μαθαίνοντας ταυτόχρονα κάποιο επάγγελμα. Πολλές φορές την ώρα της απασχόλησης η της γυμναστικής που μαθαίναμε τα πρώτα μας τραγούδια (Βεσοκε βεσοκε παρπαρα…) και ποιήματα (φεγγαράκι μου λαμπρό…) ακουγόταν μια δυνατή κραυγή σχεδόν σε όλη την επικράτεια της περιοχής ….Οοοοο….  Λαοοοο-φιλεεεεε…… ήταν βέβαια η μητέρα μου, δεν μπόρεσε τόσο γρήγορα να προσαρμοστεί. Ο δάσκαλος τέντωνε τ’ αυτί του, κι αν δεν ησύχαζαν οι επαναλαμβανόμενες κραυγές μ’ άφηνε να φύγω. Έτσι εγώ πήγαινα να πιω το γαλατάκι μου και η μητέρα να μαγειρέψει. (Αυτό το θυμήθηκε ο Ποιλιος όταν προμηθεύτηκα μέλι από το (τωρινό) Ασπρόκκλησι, μετά από 40 χρόνια δηλαδή το 2008.) Εκτός από την καθημερινότητα μας είχαμε και την διασκέδαση. Έτσι λοιπόν μια Κυριακή βρεθήκαμε στο σινεμά, ώσπου είδα κάποιον - τα χέρια του στην άκρη της οθόνης - να στρίβει κάτι - μάλλον ένα τσιγάρο ήταν. Εγώ το είχα βάλει ήδη στα πόδια νομίζοντας ότι θα άνοιγε και θα ’μπαινε μέσα στην αίθουσα.  
Εν τω μεταξύ η ροή των πολιτικών προσφύγων δεν σταματούσε, και η διοίκηση με τη συνεργασία των άλλων λαϊκών κρατών ήταν αναγκασμένη να μεταφέρει το πλήθος και σε άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες. Εδώ μείναμε για μικρό χρονικό διάστημα και έγινε η μεταφορά μας. Για την άψογη πραγματοποίηση των μετακινήσεων, έπρεπε το πλήθος να χωριστεί σε διάφορες ομάδες ηλικίας. Στα μικρά αετόπουλα ήμουν εγώ και ο Στέλιος. Αετόπουλα ήταν η μικρότερη κοινωνική ομάδα που έπαιρνε μέρος στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, και στην ανάλογη εκπαίδευση δηλαδή πρώτη δημοτικού.   
Κεφάλαιο πεμτο,  Λ. Δ. Ουγγαρίας
Για πρώτη φορά ανεβήκαμε μαζί με τον Στέλιο και πολλά άλλα παιδιά σε αεροπλάνο με προορισμό την Λ. Δ. Ουγγαρίας, διότι η Γιουγκοσλαβία είχε αποχωρήσει από την πολιτική ιδεολογία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και την ενότητα των Σοσιαλιστικών Χωρών, κι είχε διαλέξει ένα δικό της δρόμο ανάπτυξης - ο λεγόμενος τρίτος δρόμος της κοινωνικής ανάπτυξης - που μάλλον υπηρετούσε περισσότερο την Δύση. Διότι δεν επέτρεπε τη διέλευση του εδάφους της στους πολιτικούς πρόσφυγες. Όχι όμως και τη χρήση του εναέριου χώρου. Το ταξίδι διήρκεσε περίπου δύο ώρες, και δεν το ευχαριστηθήκαμε γιατί σε πολλούς μας βγήκαν τα έντερα γεμίζοντας τη σακούλα. Η προσγείωση έγινε στη Βουδαπέστη, όπου μας περιμένανε οι δάσκαλοι και οι παιδονόμοι οδηγώντας μας στον Παιδικό Σταθμό. Τα μεγαλύτερα αδέρφια  μας Αγγέλλω και Γαβριήλ ήρθαν με άλλη πτήση που προσγειώθηκε στο Βελιγράδι σαν τράνζιτ. Οι μεν γονείς, παρέμειναν στην Αλβανία, και η Ευανθία γύριζε στα ρημαγμένα σοκάκια στα μέρη μας. Εδώ παρέμεινα για λίγο καιρό και η μεταφορά μου συνέχισε με το τρένο προς την Λ. Δ. Πολωνίας. Ως παιδονόμος μας συνόδευε η χωριανή μας η Αγγέλω  Ζώη (Διστυχως δεν μπορω να εντοπίσω την μαγνητοφωνιση που διυγιθεικε  αναλυτικα για το Παιδοσωσιμο,( αντι Παιδομαζωμα), ένα που μουκανε εντύπωση..*Εκινα τα χρόνια το χωριό μας το λεγαμε Μικρη Μοσχα*). Ο αδερφός μου δεν μπόρεσε να έρθει μαζί μας διότι είχε πάθει κάποια αρρώστια στα μάτια και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο στη Βουδαπέστη. Μετά από κάμποσο καιρό έγινε μια άλλη αποστολή, αυτή τη φορά με ένα πολωνικό πλοίο, γιατί το πλήθος ανερχόταν σε πάνω από δύο χιλιάδες. Οι άνθρωποι αυτοί ταλαιπωρήθηκαν πάρα πολύ, γιατί το ταξίδι τους διάρκεσε 12 ημερες (Δες Κεφαλαιο15 « Ο δρομος για της Λαικες Δημοκρατιες ») Αποσπασματα, στην Αναρτιση παρανανω « ΛαικεςΔημοκρατιες,1,2,3 ».) Έπρεπε να κάνουν το γύρο της Ευρώπης και στα στενά του Σκάγκερακ περιπολούσαν τα Αγγλικά καταδρομικά πλοία. Κάποιος συνεπιβάτης, απτο Μπαμπουρι (μεταξύ Τσαμαντα- και του Λια) δεν άντεξε άλλο και βγαίνοντας έξω από το αμπάρι αρχίνησε να φωνάζει δυνατά, (Απο την αυτοπτη μαρτυρα **Ευτυχια Κουρτη που συναντισα προσφατα στο Μαρουσι Αθηνων).» Βοήθεια, βοηθεια αδέρφια.... σώστε μας».... Ευτυχώς το πλήρωμα αντιλήφθηκε το περιστατικό εγκαίρως και τον καθησύχασε με τον ανάλογο τρόπο. Αντιθέτως αν γινόταν ο έλεγχος οι συνέπειες για τους περισσότερους, μαλον για ολους τους επιβάτες και πλοιρωμα θα ’ταν καταστροφικές, διότι θα τους κατέδειδαν στο μοναρχικό καθεστώς στην Ελλάδα κι εκεί τους περίμενε ποινή θανάτου επειδή αντιστάθηκαν στην γερμανική κατοχή και εναντία στον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Το βασιλιο της Ελλαδος τους ειχε κυριξει ως εγκλυματιες. Εξαίρεση κάναν στους Πολωνούς [ενν. οι Άγγλοι όσον αφορά τον έλεγχο του πλοίου] διότι κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου μια στρατιά Πολωνών ( το πλοιο ισως να ήταν Σοβιετικό, με ελεύθερη πρόσβαση)  τη διοικούσε κάποιος Άγγλος στρατηγός (Άντερς).
  Με αυτό το πρόσχημα ο καπετάνιος  ισχυριζόμενος ότι μεταφέρουνε κρέατα από την Αργεντινή, τους γλίτωσε από το στόμα του λύκου.
Το πλοίο αγκυροβόλησε στην Γκδήνια [Gdynia, στον κόλπο του Γκντανσκ], στο λιμάνι της Πολωνίας. Εδώ βρίσκονταν και οι γονείς μου. Η παραπέρα τους πορεία ήταν με το τρένο διαμέσου των Λ. Δ. που έγινε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Έξω από τη Βουδαπέστη σε ένα μικρο χωριουδάκι που το έλεγαν Ιβάντζα [Iváncsa] εγκατασταθήκανε αρχικά σε σκηνές. Άμεσα άρχισαν την οικοδόμηση και υποδομή με σύγχρονες προδιαγραφές, που χρειάζεται μια μέση εργατική οικογένεια. Οι Ούγγροι ήταν τόσο ενθουσιασμένοι από τα αποτελέσματα, που μετά τη δολοφονία του Ν. Μπελογιάννη, τον Μάρτιο του 1952, πήρε την ονομασία του.

Κεφάλαιο εκτο. Λ. Δ. Πολωνίας
Το ταξίδι δεν ήταν σύντομο, μια που η απόσταση ήταν αρκετά μεγάλη και η ατμομηχανή δύσκολα τραβούσε τέτοιο φορτίο διότι εκτός από τα επιβατηγά υπήρχαν και τα φορτηγά βαγόνια που έπρεπε να φτάσουν σε διάφορους προορισμούς, αφού παντού η υποδομές ήταν  από τον πόλεμο κατεστραμμένες και λειτουργούσαν μόνο οι εφεδρικές και πρόχειρες. Μετά από τρεις τέσσερις μέρες φτάσαμε στον προορισμό μας. Ήταν το Μπάρντο Σλόνσκε [Bardo, Śląskie], μια μικρη κωμόπολη στους πρόποδες των Καρπαθίων. Εδώ να σημειώσω ότι όλη η Δυτική πλευρά της Πολωνίας ήταν εδάφη που προπολεμικά ανήκαν στη Γερμανία (Σλέζιεν), που μετά τα διεκδίκησε η Πολωνία, σύμφωνα με το πρωτο ιδρυθεντο πολωνικο κρατος επι της βασιλειας του Boleslaw Chrobry, γυρο στην πρωτη χιλιοετεια και με τη σύσκεψη της Γιάλτας στην Κριμαία. Και δεν είναι τυχαίο που τα εδάφη αυτά είχαν την ομορφιά τους και ήταν άδεια, μια και οι περισσότεροι Γερμανοί τα εγκατέλειψαν ακόμα προτού φτάσει ο Κόκκινος Στρατος και τα απελευθερώσει από το Τρίτο Ράιχ. Και αυτό διότι είχαν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου που έπραττε με την προπαγάνδα η ναζιστική Γερμανία εναντίον του νέου τύπου οικοδόμησης στην παραγωγή και της κοινωνίας της ΕΣΣΔ, που τους χαρακτήριζε ως Untermensch, Bolschewiki [υπάνθρωποι, μπολσεβίκοι], παραπλανώντας τον Γερμανικό λαό, για να  πραγματοποιήσει τα ιμπεριαλιστικά της σχέδια, επεκτείνοντας τα εδάφη της και υποδουλώνοντας άλλους λαούς για τη μεγαλύτερη κερδοφορία του κεφαλαίου. Η ιστορία απέδειξε ότι η Arische Rasse [άρεια φυλή] ήταν γέννημα του αρρωστημένου μυαλού του Χίτλερ.
Εκτός από τις Μάικες (μανάδες στα Σλαβομακεδονικά) υπήρχαν και εξειδικευμένες Πολωνές παιδονόμοι, που τον περισσότερο καιρό τον περνούσα στην αγκαλιά τους, γιατί ήμουν ντροπαλός και είχα μαύρα ματια. (Γιακε ον ουαντνε τζιαρνε οτζη μα [jakie on ładne czarne oczy ma - τι ωραία μαύρα μάτια που έχει!]). Το ορφανοτροφείο (Ντομ Τξιετξκα [dom dziecka - το ορφανοτροφείο στα πολωνικά]) βρισκότανε σε μια όμορφη καταπράσινη βουνοπλαγιά που κατρακυλούσαμε όλη μέρα. Κάθε βράδυ λέγαμε και τον ύμνο του ΕΛΑΣ (Με το ντουφέκι μου στον ώμο) που τον τραγουδούσαν οι διοικούμενες απ’ τον ΕΛΑΣ περιοχές επί κατοχής και κατά την διάρκεια του εμφυλίου.
Ο επόμενος μας σταθμός ήταν το Ζγκοζιελετς [Zgorzelec], επίσης στα καινούρια εδάφη. Η πόλη διασχιζόταν από τον ποταμό Νάισσε (Nysa) και το αντίστοιχο κομμάτι υπαγόταν στην Λ. Δ. της Γερμανίας. Σε συνέχεια με τον ποταμό Όντερ αποτελούσαν τα σύνορα των δύο χωρών. Εδώ ιδρύθηκε ο μεγαλύτερος σταθμός πολιτικών προσφύγων που κατέληξαν στην Πολώνια. Σ-αφτες της στρατωνες ειχαν ερθει το 1916 μια μεραρχεια ελληνων στρατιωτων για ενησχυση των Γερμανων στον Α! πανγκοσμιο πολεμο, δεν προλαβαν καλα καλα να βγουν στο μετοπο διοτι το 17 συναψε ο Λενιν την Συνθηκη Ειρήνης Bresto- Lytowsk, κριμα που δεν εγιναι καποια συναντιση με τους απογονους)
Για πρώτη φορά πήγαμε κανονικά σχολείο, με τσάντες και βιβλία: Αναγνωστικό, Γεωγραφία, Ιστορία και άλλα. Όταν έφτανε η ώρα του φαγητού συντασσόμασταν σε δυο σειρές, αριστερά τ’ αγόρια δεξιά τα κορίτσια και τραγουδώντας ( Ζαχαριάδης είναι αρχηγός..) σπεύδαμε στην τραπεζαρία. Κάθε μεσημεριανό πίναμε ένα κουτάλι ψαρόλαδο για την αντιμετώπιση της αβιταμίνωσης. Το καλοκαίρι του 1949 στις διακοπές περνώντας από ιατρικές εξετάσεις σε πολλά παιδιά εντοπίστηκαν σπυριά στο κεφάλι. Μας απομόνωσαν και έπρεπε να πάμε σε σανατόρια. Για μισό χρόνο περίπου δεν υπήρχε ούτε μια τρίχα στο κεφάλι, διότι δεχτήκαμε ακτινοβολισμό για να θεραπευτούμε.Δεν θυμούμαι το όνομα της πόλης, ούτε και του σανατόριου, ήταν πάντως στους πρόποδες των Καρπαθίων και διευθυνόταν από τις καθολικές καλόγριες ή αδελφές. Το σαββατοκύριακο ήταν οι μέρες που ήταν προγραμματισμένες οι επισκέψεις των συγγενών, κι ενώ τα περισσότερα παιδιά είχαν τους δικούς τους εγώ κρυφοκοιτούσα  ματαίως περιμένοντας. Μετά την θεραπεία που διάρκεσε περίπου ένα χρόνο, κατευθυνθήκαμε σε μια μικρή πόλη κοντά στο Στέττινο [Szczecin, γερμανικά Stettin], που ρέει ο ποταμός Όντερ και χύνεται στη Βαλτική θάλασσα, επίσης καινούρια εδάφη που προσαρμόστηκαν στην Πολωνία και αποτελούν τα βορειοδυτικά μέρη της. Το Πολίτσε [Police, Πολωνία κοντά στο Szczecin] ήταν μια κωμόπολη. Εγκατασταθήκαμε σε ένα χώρο η τμήμα της πόλης που ήταν ορισμένο για τους υπάλληλους και εργάτες του μεγάλου διυλιστηρίου, που επεξεργαζόταν ως πρώτη ύλη τον άνθρακα. Δυστυχώς τα γερμανικά στρατεύματα το ισοπέδωσαν κυριολεκτικά για να μην πέσει στα χέρια του Κόκκινου Στρατού. Αυτή την τακτική εφάρμοζαν σε όλα τα μέτωπα κατά την υποχώρηση. Μόνον ένα τεράστιο καμίνι, και μάλλον το ψηλότερο στην Ευρώπη τα χρόνια εκείνα, θύμιζε την ύπαρξή του. Γύρω του μοιάζαν τα χαλάσματα σαν μια πόλη φάντασμα. Τα υπόγεια ηταν ύπουλα και επικίνδυνα, 10 μέτρα βάθος με συσσωρευμένα νερά. Θαύμα ήταν που δεν θρηνήσαμε θύματα. Δίπλα υπήρχαν σχεδόν μεσα στο δάσος ένας σωρός βίλες, φυσικά για τα ανώτατα στελέχη. Στο σημείο που διαμέναμε εμείς τα σπίτια ήταν στενόμακρα μπλοκ, που διέμεναν οι εργάτες ή και οι αιχμάλωτοι αντίπαλοι του Ναζιστικού καθεστώτος. Ένα περιστατικό που κόντεψε να στοιχίσει τη ζωή μας σε όσους μέναμε στο ίδιο μπλοκ, ήταν κάποια Κυριακή βράδυ γυρίζοντας από το σινεμά, μερικά τρελόπαιδα, επηρεασμένα από το έργο, βγάζανε αναμμένα κάρβουνα και ξύλα από τη σόμπα και τα πετούσαν για φωτοβολίδες. Επιπλέον κάποιος κακομεταχειρίστηκε το θερμοσίφωνα αερίου και υπήρξε διαρροή. Ένα σπιρτο μπορουσε να προκαλέσει την έκρηξη. Το πρωί η παιδονόμος μας βρήκε όλους λιπόθυμους με αφρούς στο στόμα. Μισοσυνήρθα μέσα στο ασθενοφόρο που κατευθυνόταν προς το νοσοκομείο Ούνια Λουμπέλσκα [Unia Lubelska, όνομα νοσοκομείου στο Szczecin]. Τον Μάρτιο του 1953 έγινε γνωστός ο θάνατος του συντρόφου Ι. Β. Στάλιν. Αναμενόμενο το πρωί κρατήθηκε στο σχολείο πένθος και 5 λεπτά σιγή. Ως τότε έκανα παρέα με το συγγενή μου ξαδερφοανεψιό Γ. Ρένγκα, που ταξίδεψε στους γονείς του στην Τασκένδη στην Σοβιετική Ένωση γιος του Ηλια Ι. Ρενγκα (δες PS) . Η ζωή εδώ ήτανε συντονισμένη και εύκολη και από πλευράς στέγασης, διατροφής και εκπαίδευσης. Εδώ τελείωσα και την 5η τάξη. Τα μαθήματα γίνονταν ως εδώ αποκλειστικά στην Ελληνική γλώσσα. Το 1955 μεταφερθήκαμε στο Στέττινο, όπου έπρεπε να προσαρμοστούμε στην τοπική κοινωνία.
Τα ελληνικά τα κάναμε πλέον στο σπίτι. Μόνο τούτη τη φορά έπρεπε ο δάσκαλος (Καραβασιλης με κομμενο χερι ως τον ώμο , σοβαρα τραυματιας στο ανταρτικο)να μας βγάζει από τα ντουλάπια που κρυβόμασταν γιατί βγαίναμε έξω ή πηγαίναμε να παίξουμε ποδόσφαιρο ή άλλα παιγνίδια.Να μας λεει Μια μερα θα χτηπατε το κεφαλι σας) Μια φορά κάνοντας τον περίγυρο στους μικροκήπους έξω από την περίφραξη, αρχίσαμε να κόβουμε μήλα, κι ας ήταν ακόμα μισογινωμένα, Όρε βγαίνοντας από μια άκρη ένας άντρας συμπτωματικά, μας έβαλε σ’ ένα κυνηγητό που έπεσα κάτω. Φώναζα τους άλλους να έρθουν για να έδινα το ρολόι. Μου το χάρισε ο Γαβριήλ, επισκεπτόμενος από την Λ. Δ. Γερμανίας μαζί με την Αγγέλω το 1957. Για πρώτη φορά φόρεσα ένα κοστούμι, μου έφερε ένα σωρό άλλα πράγματα κι είχαμε βγάλει ένα σωρό φωτογραφίες και τις στείλαμε στην Ελλάδα στους γονείς μας. Ο άντρας που μ’ έχει πιάσει με παρουσίασε στο Ιντερνάτ (PDW - Panstwowy Dom Wychowawczy – Κρατικο Υδριμα Μορφοσης)  στο δάσκαλο [Internat, έτσι έλεγαν το σχολείο - οικοτροφείο], και ήθελε να ξέρει και ποιοι άλλοι συμμετείχαν, πού να κατέδιδα εγώ τους ψευτο-φίλους. Για τιμωρία έπρεπε να κάτσω στην άκρη όταν οι άλλοι κάνανε το κολατσιό τους. Στο τέλος μ’ άφησε να φάω. Με το ρολόι δεν είχα και πολλή τύχη διότι στο ντους που κάναμε μια φορά την εβδομάδα μου το ’κλεψαν χωρίς να το καταλάβω. Άλλες αταξίες απερίσκεπτες στοίχισαν και τη ζωή πηγαίνοντας χωρίς εποπτεία και κάνοντας μπάνιο σε ανεξέλεγκτες [αφύλακτες;] δεξαμενές. Ένα άλλο περιστατικό στοίχισε το πόδι ενός παιδιού που έπεσε από το τραμ διότι ήταν γαντζωμένος έξω από την πόρτα και δεν άντεξαν οι δυνάμεις του. Αυτή τη χρονιά είχε πρωτοεμφανιστεί και η τηλεόραση. Αυτό το λέω διότι παρακολουθώντας την πολεμική τέχνη Τζούντο κάποιος κολοκύθας την εφάρμοσε σε μένα στραμπουλίζοντας τον αριστερό μου ώμο. Για μισό χρόνο έφερα γύψο σε όλο το αριστερό μου άκρο.
Την ίδια χρονιά τελείωσα το δημοτικό σχολείο. Τις καλοκαιρινές διακοπές που οργανωμένα πηγαίναμε προπαντός παραθαλάσσια στο Νιεχόζιε (Μη Αρρώστια) [μάλλον το Niechorze, choroba είναι η αρρώστια στα πολωνικά] μας στέλναν και σε διάφορους συνεταιρισμούς για να βοηθήσουμε στην συγκομιδή των προϊόντων τους, μάλιστα παίρναμε και το χαρτζιλίκι μας. Δύσκολο ταξίδι ήταν όταν έπρεπε να πάμε στον ελληνικό συνεταιρισμό που ήταν διαγώνια στην άλλη άκρη της Πολωνίας.δεν θημαμε το όνομα του, αλλά μέναμε σε μεγάλα αντίσκηνα, διότι ερχόταν και τα παιδιά από το Βροσλαβ ( Wroclaw  μερικά ήταν πριν στο Στεττινο )  Το ταξίδι διαρκούσε 24 ώρες με το τρένο και οι ατμομηχανές βαριανασαίνανε πλησιάζοντας στα Καρπάθια.Το Σεπτέμβριο 1957 άρχισα την επαγγελματική εκπαίδευση στη σχολη !Zasadnicza Szkola Zawodowa w Szczecinie! Και την πρακτικη στο Κρατικο Συνεργειο (Saklad Udoskonalenia Rziemiosla ) Ο Ινστρουκτορας Slubsky– εκπαιδευτης  εκανε τη προσπάθεια να τελειοποιήσει αυτοματο πλυντήριο 1958-59. Το δεύτερο χρόνο ήρθε παράκληση να βοηθήσουμε σε κάποιο συνεταιρισμό στο μάζεμα της πατάτας. Δεν φτάνει που οι χωρικοί μας τα ’χαν όλα έτοιμα, στη δουλειά κοροϊδεύαμε κιόλας. Χωρίς να γεμίζουμε το καλάθι, το αδειάζαμε στην καρότσα και φωνάζαμε Κοσζ [kosz - καλάθι στα πολωνικά] και ο δάσκαλος μας έδινε το κουπόνι. Σε μια κλίκα που ήμουν κι εγώ αποφασίσαμε να το σκάσουμε χωρίς να ειδοποιήσουμε μάλιστα κανέναν. Στη σχολή μετά στην άλλη τάξη οι φευγάτοι τα βρήκαν σκούρα (ουτσιεκινιεζοι βιστωμπ φυγάδες να βγουν μπροστά, να παρουσιαστούν  [μάλλον uciekinierzy – φυγάδες στα πολωνικά]) φωνάζοντας ο δάσκαλος. Εγώ πάλι την γλίτωσα φτηνά. Τον τρίτο χρονο τον συνέχισα σε μια άλλη σχολή που βρισκότανε στο Πολιτσε όπου και δω αποφοίτησα.Διαμενοντας ακομα στο Παιδικο Σταθμο βρικα δουλεια στο Στετινο κοντα στο Λυμανι στην κρατικη εταιρεια “Fabrika Maszyn Budowlanych“. Λογου αποστασεως, ταλαιπωρια μεγαλη. Μετα 1 μηνα αλλαξα  στην “Fabrika Nawozuf Stucznych“ στο Πολιτσε. Σαββατο/ Κυριακα επερνα τα χρεοι του παιδονομου. Συνειθως επρεπε να παρουσιαστω σε οικογενεις που δραπετευανε τα παιδια τους χωρις να θεσουν την αναλλογη Αιτηση οι κυδεμονες τους. Ταξιδευωντας στο Στετινο με το τρενο εντοπιζα την διευθυνση των φευγατων ομως τις περυσσοτερες φορες απουσιαζαν, και η μονη λυση ηταν να απευθυνθω γραπτως .“ Wracamy sie sproz´ba, o natychmiastowym powrocie wasziego syna do Domu Dziecka, wprzeciwnym wypadku jesteszmy zobowionzany  naruszyc umowe i straczycze sprawa  pobytu waszego syna i sluz`by wnas`ej Instytucij.“, Την επομενη μερα εμφανιζωταν μαζι και οι κυδεμονες τους.
Η συνεχεία στο Αρθρο !Ο Επαναπαρτισμος ! που πραγματοποιήθηκε το καλοκαιρι 1961, θα συμπεριλαμβάνει την Οδυσσεια πως βρεθηκα στην Λεγιωνα των Ξενων και ποιο λιγο από μια σελιδα, διοτι η συνεχεια είναι ηδεία με τους 300 χιλιαδες μεταναστες που βρεθηκαν  στην Δυτική  Γερμάνια…
**Η ειδια Ευτυχια μετα το γυρισμο το 1954 συναιχιζει...πηγενοντας στην Αθηνα να βρω δουλεια με φωναξε μια μερα η Ασφαλεια και ο δυηκητης με ρωταει « πως ητανε η ζωη στο Παραπετασμα εκι στην Ουγγαρια!» Θα σας πω κυριε δυηκητα ωμος  θαμακουσεται  ...εκι ειχα δουλια εδω δεν εχω..., εκι ειχα φαη , εδω ποιναω....εκι ειχα ρουχα, εδω ειμαι κουρελιασμενη...εκι εχα παπουτσια , εδω ειμαι ξηπολυτη...Καποια φορα παρουσιαστηκε καποιος και την προσλαβε στη δουλεια
            

PS… Μαθενω από τους συγγενεις μου ότι υπαρχει το Βιβλίο * Η ΛΙΝΤΙΣΝΤΑ * (παλαια ονομασία του Ασπροκλησιου) από τον  Ηλια Ιωαννη Ρενγκα, επαναπατριστηκε από την Τασκένδη  με την γενικη αμνηστία την δεκαετία του 80. Εδώ περιγραφει αναλυτικα όλα τα περιστατικα με ημερομηνιες ονοματα και λεπτομέρειες της κινήσεις ως το τελος του εμφυλίου
Εδώ τελειωσε η συμπλήρωση (στα κοκκινα… τελευταια σε Μπλε )


Eingestellt von Proletarios um 07:43